Chambrettes

Chambrettes. Ik had er nog nooit van gehoord, laat staan erin geslapen. Maar dat bleek dus te kunnen en je hoefde er niet eens voor naar Frankrijk. Ze waren te vinden in Stevensbeek, op de bovenverdieping van wat begin jaren zeventig al een inmiddels gesloten internaat was. Daar maakte ik voor het eerst kennis met het dure woord. En leerde al snel dat een chambrette niet veel meer was dan een bed, van andere bedden afgescheiden door wat bordkarton en een gordijn. Spreek 'chambrette' hardop uit en je hoort iets warms klinken. De werkelijkheid was anders: kil en zonder privacy. Gelukkig duurde mijn verblijf maar een paar dagen en nachten. De school had ons op werkweek gestuurd. En aangezien het niet te duur mocht zijn, werd het Stevensbeek. Het tehuis stond toch leeg. Overdag doodden wij de tijd met verantwoorde gezelschapsspelen over de derde wereld; een wereld die toen nog overzichtelijk was want iederéén was er arm. Jaren later hoorde ik dat pater W. en andere broeders die het internaat bestierden tussen de chambrettes en op de jongensslaapzalen een ander kruis hadden gediend dan dat van de kerk van Rome. Eymard Ville wordt gesloopt, zo besloot de gemeente deze week. Misschien maar goed ook. Op internet zie je dat bij nogal wat internaatbewoners van toen de nare herinneringen aan Eymard Ville de mooie overschaduwen. Dus slopen maar. Dat een groep reünisten van de gemeente Sint Anthonis niet nog een laatste kijkje in het gebouw mag nemen, is echter onbegrijpelijk. Is er nog meer wat het daglicht niet verdraagt?